( Stephen William Hawking)

ชีวิตส่วนตัว

เป็นนักฟิสิกส์ ผู้ยิ่งใหญ่ เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม 2485 ซึ่งเป็นวันรำลึกครบรอบ 300 ปีการตายของกาลิเลโอ นักคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ชาวอิตาเลียน ฮอว์กิงเกิดในเมืองออกซ์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษบิดาของฮอว์กิง คือ นาย แฟรงค์ เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญโรคเขตร้อนส่วนมารดาคือนางอิโซเบล บุตรสาวของนายแพทย์ชาวสก๊อต สตีเฟนเป็นบุตรชายคน โตของครอบครัวฮอว์กิ้ง อายุ ๘-๙ ปี เขาสามารถค้นหาได้ว่านาฬิกาตั้งโต๊ะและวิทยุ ทำงานและรับคลื่นได้อย่างไร พออายุได้ ๑๔ ปี เขาตัดสินใจเป็นนักคณิตศาสตร์ หรือนักฟิสิกส์

เมื่อจบชั้นมัธยมแล้วสอบเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและจบปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งใน สาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติจากนั้นเขา จึงศึกษาต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และตัดสินใจเลือกอาชีพเป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎี เน้นทางเอกภพวิทยา

ปีแรกที่เคมบริดจ์เขาเริ่มเป็น โรคมอเตอร์นิวโรน มีอาการขาดความกระฉับกระเฉงและอัมพาตทำให้เคลื่อนไหวลำบากทั้งนี้โรคมอเตอร์นิวโรน (บางทีเรียกโรคลูเกริก/LouGehrig) เกิดจากผลการแตกสลายทีละน้อยๆของเซลล์ ประสาทในไขสันหลังและสมองที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ เมื่อประสาทหยุดทำงานกล้ามเนื้อจึงลีบ และอ่อนแอทำให้คนไข้ทำอะไรได้ยากขึ้น แม้ว่าจิตใจยังแจ่มใสอยู่ก็ตามอาการป่วยของสตีเฟ่นเลวร้ายลงหมอวินิจฉัยว่าจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง ๒ ปี ทำให้เขารู้สึกหดหู่ยิ่งหมดกำลังใจในการศึกษาค้นคว้า และใช้เวลาส่วนใหญ่ใน ห้องฟังดนตรีและอ่านนิยายวิทยาศาสตร์พร้อมทั้งดื่มสุราแบบหัวราน้ำเป็นเวลา๒ปีเขาเริ่มตั้งสติและมองเห็น ความหวังที่จะบุกเบิกงานด้านฟิสิกส์ทฤษฎีประกอบกับได้กำลังใจจาก คนในครอบครัว เพื่อนๆ และอาจารย์ เขาจึงศึกษาวิจัยโดยอาศัยสมองล้วนๆ ทำให้เขามีความมั่นใจว่า โรคร้ายไม่กระทบถึงงานอย่างแน่นอน และเริ่มทำวิทยานิพนธ์ต่อในปี 2508 ได้แต่งงานกับเจน วิลด์ (Jane Wilde) นักศึกษาด้านภาษาศาสตร์ของ มหาวิทยาลัยลอนดอน มีบุตรด้วยกัน ชาย ๒ หญิง ๑ และมีความสุขตามอัตภาพ

ในปี 2 เขาได้ประกาศหย่าขาดจากเจนปี 2538 ฮอว์กิงตัดสินใจแต่งงานกับ อีเลน เมสัน (ElaineMason) พยาบาลที่ดูแลเขาอย่างใกล้ชิดต่อเนื่องกันหลายปีและเป็นผู้ออกแบบอุปกรณ์สังเคราะห์เสียงให้แก่เขาด้วยและนี้ เป็นปมปัญหาที่ว่า อะไรเป็นเหตุให้สตีเฟ่น ตัดสินใจแยกทางจากเจน และแต่งงานกับอีเลน? พร้อมกับมีข่าวว่า เขาถูกทารุณกรรมด้วยวิธีการต่างๆ เช่น ปล่อยให้นั่งตากแดดอยู่ในสวนทั้งวัน รวมทั้งทำร้ายร่างกาย ซึ่งได้ดำเนินมาตลอดตั้งแต่กลางปี 2546 ซึ่งผู้ทำร้ายไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นภรรยาใหม่ของเขานั่นเอง ??

การทำงาน

คนทั่ว ๆ ไปอาจจะคิดว่า เขาเป็นเพียงอัจฉริยะทางวิทยาศาสตร์ที่พิการเดิน และพูดกับใครไม่ได้กระทั่งจะ เขียนหนังสือแต่งตัวหรือกินอาหารก็ทำเองไม่ได้เนื่องจากป่วยเป็นโรคทางประสาทที่ทำให้ระบบประสาทส่วน กลางของเขาควบคุมกล้ามเนื้อส่วนต่างๆของร่างกายไม่ได้เลยอวัยวะหนึ่งเดียวที่พอจะทำงานได้คือสมองเป็นเหตุ ให้เขาต้องอยู่บน รถเข็นตลอดเวลาตั้งแต่ ยังหนุ่มด้วยวัยเพียงอายุ 21 ปี

ความพิการก็ไม่สามารถเป็นอุปสรรคขวางกั้นเขาได้เขากลับพูดว่า มันเป็นโอกาสที่จะทำให้เขามีอิสระที่จะคิดทฤษฎีเกี่ยวกับฟิสิกส์และจักรวาลได้อย่างเต็มที่ ฮอว์กิงเริ่มทำการวิจัยทฤษฎีของจักรวาลโดยใช้พลังงานความคิด ทางสมองเท่านั้น เขามีสัญชาตญาณวิเศษที่สามารถหาคำตอบของสมการฟิสิกส์ที่ยากๆ ได้ เหมือนกับ ที่บีโธเฟนแต่งซิมโฟนีสำเร็จโดยไม่ต้องเขียนโน้ตลงบนกระดาษสักตัวเดียว

ปี พ.ศ. 2515 ทั่วโลกต้องตกตะลึง เมื่อเขาประกาศว่าหลุมดำที่ใคร เคยคิดว่าจะดึงดูดสรรพสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ ตัวมันนั้นจริงๆ แล้วสามารถแผ่รังสี และปลดปล่อยอนุภาคต่างๆ ออกมาได้ ฮอว์กิงได้พบว่าขณะจักรวาลระเบิด ใหม่ๆ แรงระเบิดที่มหาศาล ได้ทำให้เกิดหลุมดำขนาดเล็กมากมายและเมื่อเขาพิจารณาคุณสมบัติด้านควอนตัมของ หลุมดำเล็กๆเหล่านี้เขาก็พบว่าหลุมดำเล็กๆสามารถสูญเสียพลังงานไปได้เรื่อยๆโดยการระเบิดให้ตัวมันเองหายวับไปกับตาในที่สุด

ทว่าจนทุกวันนี้ยังไม่มีนักวิทยาศาสตร์คนใดเห็นการระเบิดของหลุมดำในลักษณะที่ว่านี้เลยแต่หากมีใคร เห็นนั่นก็ หมายความว่ารางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์สำหรับปีนั้นจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากฮอว์กิง

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเอ็นหลอดเสียงของเขาเริ่มใช้งานไม่ได้ตั้งแต่ปี 2528 เป็นต้นมาแต่เพราะได้กำลังใจและความช่วยเหลือจากเพื่อนภรรยาและครอบครัวจึงทำให้เขามีกำลังใจที่จะลุกสู้ต่อไปวิธีที่เขาจะสื่อสารกับบุคคลอื่นคือสื่อสารผ่านคอมพิวเตอร์และเครื่องเลียนเสียงพูดเมื่อต้องการจะสนทนาติดต่อกับโลกภายนอกเขาจะใช้เครื่อง พูดโดยใช้นิ้วกดปุ่มของตัวอักษรต่างๆประกอบเป็นคำที่เขาต้องการแล้วจึงกด เครื่องออกเสียง จึงไม่แปลกที่เขาจะใช้เวลานาน 10-15 นาที ในการตอบ คำถามของคนอื่น ๆในแต่ละครั้ง

ปี พ.ศ. 2531 เขาได้เขียนหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ประวัติย่อของกาลเวลา หรือ A brief History of Time